ΠΟΙΟI ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ «ΜΟΝΑΔΑΣ ΑΠΟΤΟΞΙΝΩΣΗΣ» ΣΕ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ;

Χρόνια τώρα πολλοί εξαρτημένοι βιώνουν μαζί με τις οικογένειες τους ένα διαρκές δράμα. Η έλλειψη υπηρεσιών υποστήριξης και θεραπείας  σε συνδυασμό με την απουσία, περισσότερο από πέντε χρόνια, μιας συγκεκριμένης και εφικτής Εθνικής Στρατηγικής για την αντιμετώπιση της κατάχρησης ουσιών και της εξάρτησης   επιτρέπει την κάθε είδους εκμετάλλευση από επιχειρηματίες της υγείας

Τα πρόσφατα δημοσιεύματα για το πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης που αφορούν το θάνατο ενός νέου ανθρώπου επαναφέρουν  στο προσκήνιο την παράνομη λειτουργία ιδιωτικής κλινικής  στον Πειραιά και την εκμετάλλευση της απόγνωσης των εξαρτημένων ατόμων και των οικογενειών τους στην οποία συστηματικά και ανενόχλητα επιδίδεται.

Εδώ και κοντά δύο δεκαετίες στον Πειραιά η κλινική εμπορεύεται την απελπισία των ανθρώπων, υπό την ανεξήγητη ανοχή του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, των Δημοτικών Αρχών της πόλης, της Νομαρχίας και των εισαγγελικών αρχών.  Χωρίς καμιά νομική έγκριση αρχικά, και στη συνέχεια από το 1997, με ρητή απαγόρευση λειτουργίας, εφαρμόζεται έναντι αμοιβής μια μέθοδος αποτοξίνωσης σε εξαρτημένους από οπιοειδή που βασίζεται στην ολική αναισθησία.

Για την απρόσκοπτη προώθηση μάλιστα της εμπορικής δραστηριότητας και για την κάλυψη των «επιχειρηματικών κινδύνων» που τη συνοδεύουν οι ιδιοκτήτες δημιούργησαν μια «Μη Κυβερνητική Οργάνωση» με πολλαπλή λειτουργία: από τη μια αποτελεί το προπέτασμα όλης της παράνομης δραστηριότητας που εμπορικά αποτιμάται, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, στις 7.000 με 8.000 ευρώ το περιστατικό μεταμφιέζοντας το εμπόριο σε «εθελοντική δράση» και από την άλλη επιχειρείται η διείσδυση  στο δίκτυο των υπηρεσιών φροντίδας για τους εξαρτημένους.  Επιπλέον, παρόλο που είναι αυταπόδεικτη η σχέση της κλινικής με την  ΜΚΟ, διεκδικούνται επιδοτήσεις και χρηματοδότηση για εκδηλώσεις που τελικά καταλήγουν στη διαφήμιση της δραστηριότητας και την άγρα απελπισμένης πελατείας.

Στις 16 Οκτωβρίου 2009 αναβλήθηκε η δίκη στην οποία οι ιδιοκτήτες  ως κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν σοβαρές κατηγορίες που σχετίζονται με σωρεία παραβάσεων.  Η τραγική ειρωνεία είναι ότι μερικές μέρες πριν, την  Κυριακή 4 Οκτωβρίου, στη κλινική απεβίωσε ένα νέος που, σύμφωνα με τεκμηριωμένα  δημοσιεύματα, βρέθηκε να δοκιμάζει για πολλοστή φορά τα προσφερόμενα «γιατρικά». Πρόκειται  για τον πρώτο θάνατο που πήρε δημοσιότητα μετά από καταγγελία της οικογένειας του άτυχου νεαρού. Η ιατροδικαστική έκθεση αποδίδει σαφείς ευθύνες για την αιτία του θανάτου και τις ελλείψεις εξοπλισμού που θα μπορούσαν να τον προλάβουν.

Τον νεαρό άνδρα απ’ τη Ρόδο δεν τον σκότωσε η ηρωίνη. Τον σκότωσε η παντελής έλλειψη μέσων και εξοπλισμού που απαιτούνται για την εφαρμογή μιας τέτοιας μεθόδου, που ανεξάρτητα από τις αντιρρήσεις που εγείρονται από την επιστημονική κοινότητα για την αποτελεσματικότητά της, απαιτεί σημαντικό τεχνολογικό υποστηρικτικό εξοπλισμό και εκπαιδευμένο ιατρικό προσωπικό όταν εφαρμόζεται. Τον σκότωσε η έλλειψη δυνατότητας να ολοκληρωθούν προεπεμβατικά το σύνολο των εξετάσεων που απαιτούνται,  η έλλειψη εντατικής μονάδας θεραπείας και  απινιδωτή. Τον σκότωσε η αδράνεια εκείνων που κώφευσαν στις επανειλημμένες καταγγελίες,  εκείνων που ίσως κολακεύτηκαν στις δεξιώσεις της προσχηματικής ΜΚΟ,  εκείνων που όφειλαν να προγραμματίσουν τις επιθεωρήσεις υγείας και να ελέγξουν τις αναφορές των επιθεωρητών υγείας. Εκείνων, τέλος, που με το δικό τους τρόπο ενισχύουν την ανεύθυνη ρητορεία για εύκολη αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών και της εξάρτησης.        

Το Λιμάνι της Αγωνίας απαιτεί την ενεργοποίηση του Υπουργείου και των Νομαρχιακών Αρχών για την άμεση διακοπή του «προγράμματος αποτοξίνωσης» ειδάλλως την άμεση παύση λειτουργίας της κλινικής. Καλούμε τη Δημοτική Αρχή να μην κρύβεται πίσω από τα προσχήματα και να καταδικάσει ευθαρσώς και εμπράκτως την εμπλοκή της «τέχνης του επιχειρείν» σε ένα νευραλγικό ζήτημα όπως είναι οι εξαρτήσεις, τα εξαρτημένα άτομα και η εκμετάλλευση αυτών και των οικογενειών τους. 

Παράλληλα, ανοίγουμε ένα διάλογο για τη στρατηγική που ο Δήμος Πειραιά μπορεί να υιοθετήσει και τις πολιτικές που μπορούν αναπτυχθούν με στόχο αρχικά την ενίσχυση των προγραμμάτων που λειτουργούν οι αναγνωρισμένοι φορείς στην πόλη μας και παρέχουν τις υπηρεσίες τους κατά κανόνα δωρεάν, την ουσιαστική ενημέρωση των πολιτών  που μπορεί να αποδυναμώσει τις δημαγωγικές ανευθυνότητες και, τέλος, τη συγκρότηση προτάσεων που από πλευράς Δήμου μπορούν να καταλήξουν σε μέτρα κοινωνικής πολιτικής που θα μειώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό των εξαρτημένων και θα προστατεύουν με συστηματικά προγράμματα ενίσχυσης τις προσπάθειες πρόληψης.  

Πειραιάς, 09 Φεβρουαρίου 2010

Το Λιμάνι της Αγωνίας